informatiemanagementDat de herfst is begonnen is die middag goed te merken. Ik rij terug naar huis en de ruitenwissers kunnen de regen nauwelijks verwerken. Het zicht is minimaal en ik moet alle zeilen bijzetten om mijn auto op koers te houden. De autoradio meldt lange files en veel ongelukken. Even voorbij Rotterdam kom ik tot stilstand. Ik hoor dat verder op slechts één rijbaan beschikbaar is.

Stroperigheid

Om me heen kijkend flitsen de gebeurtenissen van die ochtend door mijn hoofd. Als adviseur van een overheidsinstelling ben ik bezig geweest om die instelling een volgende stap te laten maken in de richting van de digitalisering van de bedrijfsvoering. Opnieuw is er veel gesproken over zaakgericht werken en het lean maken van processen. Ook de rol van DIV bij deze omslag is weer aan de orde geweest. Veel  van wat is gezegd is een herhaling van zetten; ik realiseer me dat we opnieuw weinig zijn opgeschoten. Ik vraag me af waar die stroperigheid toch vandaan komt. We doen wel heel modern, maar in de meeste overheidsinstellingen is papier nog steeds leidend. Terwijl elk document in oorsprong natuurlijk al lang digitaal is. Hoe vaak kom ik wel niet tegen dat het inscannen van e-mail als de gewoonste zaak van de wereld wordt gevonden! Waar zijn de visionairs, maar ook de managers die meters willen maken?

De radio meldt dat de vertraging op mijn traject is opgelopen dan tot meer dan een half uur. Om me heen zie ik de berusting. De thuisfronten worden gebeld dat het (weer) wat later wordt. Een enkele automobilist probeert op de linker rijbaan nog iets te forceren, maar er is natuurlijk geen doorkomen aan. Ze zouden beter moeten weten. De lucht is pikzwart geworden en in de verte hoor ik donderslagen.

Dubbele moraal

Hoe komt het toch dat de digitalisering bij de overheid zo weinig opschiet? Natuurlijk, er zijn uitzonderingen, maar die bevestigen eerder de regel. Steeds weer wordt verzonnen waarom iets  (nog) niet kan. Worden constructies bedacht die in de praktijk vele malen ingewikkelder zijn dan het gewoon goed doen. Omdat besluitvorming maar niet opschiet, de ICT voorzieningen niet op orde zijn of omdat medewerkers  de nieuwe manier van werken weigeren te accepteren. Waarom blijven we zo gemakkelijk accepteren dat medewerkers zich op het werk verzetten tegen de digitalisering, terwijl ze thuis al lang elektronisch bankieren en van alles en nog wat via het internet bestellen?  De dubbele moraal, waarop ik het antwoord niet precies weet. Verbazingwekkend is ook dat overheidsinstellingen  zo weinig van elkaar leren. Nog heel recent heb ik meegemaakt dat bij een bezoek gemeente a mij wist te vertellen dat ze product x er hadden uitgegooid en waren overgestapt op het veel betere product y en dat twee uur later een vergelijkbare gemeente b mij wist te vertellen hoe ontevreden ze waren over product y en dat ze daarom wilden overstappen op het veel betere product x.  Wie dit nog begrijpt mag het zeggen. Dat het allemaal ook te maken heeft met het opgeven van stukjes eigen autonomie lijkt wel zeker.

2040

Ik moet opletten, de file is in beweging gekomen. Met horten en stoten kom ik uiteindelijk thuis. Zie dat mijn beide kleinzoons er ook zijn. In een oogwenk zit ik spelletjes te  doen, voor te lezen, puzzels te maken, dat soort dingen. Ik zie ze  leren met vallen en opstaan. De oudste van de twee speelt al wat met een I-pad. Ondertussen vraag ik mij af hoe hun (nieuwe) werken eruit zal zien in de digitale wereld van pakweg 2040. Als ik naar buiten kijk zie ik dat het is opgehouden met regen en dat de late avondzon bezig is om voorzichtig door de wolken heen te breken.

 

Een overpeinzing